Moja córka Nikola zachorowała na plamice ( inaczej zespół SH) w wieku 6 lat. Choroba ta objawia się krwistymi wybroczynami na nóżkach , atakuje stawy- puchną kostki, w późniejszych stadiach choroba atakuje obydwie nerki, pojawiają się krwawienia z jelit , a na końcu zajmuje mięsień serca.

Pracowałam jako nauczyciel wf oraz instruktor fitness. Byłam związana zawodowo z aktywnością fizyczną, ale często brakowało mi energii.

Byłam przyzwyczajona do tego, że po pracy musiałam się zdrzemnąć, ale i to nie zawsze pomagało. Piłam też sporo kawy.

Waga moja przy wzroście 159 cm kształtowała się w granicach 52-54 kg. Długotrwała choroba wrzodowa żołądka spowodowała spadek masy ciała do 45-48 kg. Choroba trwała kilkanaście lat. Przyzwyczaiłam się do "chudości".

Po ostatecznym wyleczeniu opanowała mnie mania jedzenia. Była to duża frajda. Takie niekontrolowane jedzenie spowodowało, iż w wieku 50 lat ważyłam 82 kg. Nie próbowałam żadnych diet, gdyż nie wierzyłam w ich skuteczność. Psychicznie źle się czułam z "nadmiarem ciała".

Bieganie, Narciarstwo, Capoeira tzn. sport i ... ziemniaki, 3 mielone i odrobina surówki na obiad - efekt ... zmęczenie, senność, nadwaga raz mniejsza, raz większa...

 Odkąd pamiętam miałam kompleksy dotyczące swojej tuszy. Nie była to ogromna otyłość, ale ja się czułam źle z moimi kilogramami. W wieku 20 lat ważyłam 74 kg przy wzroście 166 cm. czułam się nieatrakcyjna i denerwował mnie ten stan rzeczy. Wyjechałam na studia - w tym czasie popadłam w manię odchudzania. Stosowałam wszystkie możliwe diety (dietę kopenhaską potrafiłam stosować 3 razy do roku i sfrustrowana nie mogłam zrozumieć czemu po skończeniu restrykcyjnej diety znów tyję?!), tabele kaloryczne znałam na pamięć, potrafiłam ćwiczyć 4 godziny bez przerwy i co schudłam to nadrobiłam. Zaczęłam mięć początki bulimii i myślenie anorektyczne.

 Przez ostatnie 10 lat borykałam się z nadwagą, przy wzroście 160cm ważyłam prawie 83kg. Czułam się fatalnie, wyglądałam okropnie, a lekarz stwierdził nadciśnienie i zalecił leki obniżające RR. Wypróbowałam chyba wszystkie diety jakie istnieją, przyjmowałam różne specyfiki farmakologiczne, a efekty były przez chwilę, potem waga wracała do normy lub znacznie ja przewyższała. Zupełnie przypadkiem trafiłam do Centrum Odżywiania i Odchudzania w Radomiu i postanowiłam spróbować jeszcze raz.

Od września 2008 roku zaczęłam odchudzać się w grupie Wielkie Wyzwanie na Odchudzanie oraz stosować suplementy Herbalife.

Mój sukces:

Poprzez zmianę stylu życia na Wellness schudłem w przeciągu 10 miesięcy 16kg!

A gdyby policzyć moje szczytowe "osiągnięcie" w postaci 92 kg 3 lata temu, to łącznie zrzuciłem zbędne 23kg!

Wellnes dla mnie: czuć się dobrze, wyglądać dobrze!

Jestem Wellness, czyli:

- zdrowo się odżywiam,

- jem odpowiednie suplementy,

- piję dużo czystej wody,

- jestem aktywny fizycznie.

Te wszystkie rewolucje w moim życiu spowodowały, że po 30 kilku niezbyt zdrowych latach osiągnąłem formę, o której nie mogłem marzyć nawet w cielęcym wieku!

Obecnie trenuję na siłowni 6 razy w tygodniu, wliczając w to biegi na 10 km, potrafię już przebiec 1/2 maratonu = 21 km, a w przyszłym roku, jak tak dalej pójdzie, to kto wie: może jakiś maraton ?

Nazywam się Anna Symonowicz. Mam 44 lata. Z zawodu jestem żywieniowcem, pracuję w laboratorium naukowo-badawczym. W związku z tym mam bardzo sceptyczny stosunek do wszelkich zachwalanych preparatów, jeżeli nie znam i nie rozumiem ich działania. A jednak stosuję produkty Herbalife. Dlaczego i jak to się stało? Przeczytaj moją historię.

Mam 40 lat i zawsze miałam problem z niedowagą. Miałam z tego powodu kompleksy już jako nastolatka. Byłam długa i wątła. Przy okazji badań lekarskich zrobiono mi ekg i stwierdzono niepełny blok prawej odnogi pęczka Hissa.

Gdy dorosłam, okazało się, że mam problem z zajściem w ciążę. Po 5 latach prób urodziłam zdrowego chłopca. Po ciąży moja waga szybko spadała i przy wzroście 170 ważyłam 48 kg. Badania hormonalne były w normie. Intensywne życie, stresująca praca nie były sprzymierzeńcami w odbudowywaniu kilogramów.

Chciałam bardzo szybko napisać coś od siebie ale stwierdziłam, że poczekam aż będę miała jeszcze lepszy efekt i chyba nadszedł czas…

Zawsze byłam osobą uśmiechniętą z tym, że ten uśmiech był zupełnie inny niż ten, który gości na mojej twarzy teraz. Odkąd pamiętam gryzło mnie to, że za dużo ważę. Generalnie jak każdy zaczynałam jedną dietę – kończyłam ją w połowie bo nie dawałam rady wytrzymać. Byłam osobą, która kochała wszystkie czekoladowe rzeczy – batony, ciastka, cukierki – dosłownie wszystko!!! Dzień zaczynałam śniadaniem bardzo prostym, szybkim i mało zdrowym – batonem. Zwykłym czekoladowym batonem i z czasem musiały to być dwa batony, bo jeden już nie wystarczał. Jednak największym problemem, którego nie mogłam się pozbyć to jedzenie na noc. Mając niespełna 24 lata ważyłam 116,9 kg przy wzroście 172cm. Gdybym nie poznała Tamary Kuświk, Joli Piotrowskiej jeszcze trochę a lepiej byłoby mnie przeskoczyć niż obejść.